De duistere geheimen van de voedingsindustrie


Door van HLN.be

Vlees van gevogelte wordt verwerkt in de voedselfabriek. Je hebt geen idéé wat er daar gebeurt met ons eten. De Britse voedingsspecialiste Joanna Blythman onthult de geheimen van de voedingsindustrie in haar nieuwe boek ‘Swallow This: Serving Up The Food Industry’s Darkest Secrets’. © thinkstock.

WEET WAT JE EET Vergeet even de illegale activiteiten in de voedselketting zoals de dioxinecrisis en de opeenvolgende paardenvleesschandaal. De volkomen wettelijke praktijken die dagelijkse kost zijn achter de schermen van de voedselindustrie, zullen je hongergevoel net zo goed de kop indrukken. We weten bijzonder weinig over bewerkte voedingsmiddelen die we telkens achteloos in het wagentje van de supermarkt gooien, en dat willen grote spelers in de voedingsindustrie ook graag zo houden. In haar recente boek ‘Swallow This: Serving up the Food Industry’s Darkest Secrets’ legt de Britse voedingsexperte Joanna Blythman het arsenaal additieven, bewaarmiddelen, kleurstoffen en andere  rotzooi in bewerkte voeding bloot. Zelfs je fruitslaatje of het eitje tussen je sandwich zijn volgens haar intensief onderzoek niet zo zuiver als ze lijken. Je denkt dat je weet wat je eet? Think again.

Het controversiële boek van de Britse voedingsspecialiste Joanna Blythman. © 4thestate.co.uk.

Weet jij dat je ‘verse’ fruitsla vruchten kan bevatten die maanden geleden bevroren in de voedingsfabriek zijn aangekomen, een zuurbad hebben gekregen of behandeld zijn met strooizout? Dat de houdbaarheid van die vers ogende fruitsla met enkele weken is verlengd door er een onzichtbare film over te leggen die mogelijk een suiker afkomstig van schaaldieren bevat?

Varken in brood
Weet je moslimbuur of je al even bebaarde vegetarische hipstervriend dat er enzymen in zijn brood kunnen zitten die worden vervaardigd uit de pancreas van varkens, het maagweefsel van kalveren en lammetjes?

Wellicht niet, want die wonder-enzymen hoeven van Europa niet op het etiket te staan omdat ze als ‘bewerkingsmiddelen’ gecatalogeerd staan, niet als ingrediënten.

WEET WAT JE EET Vergeet even de illegale activiteiten in de voedselketting zoals de dioxinecrisis en de opeenvolgende paardenvleesschandaal. De volkomen wettelijke praktijken die dagelijkse kost zijn achter de schermen van de voedselindustrie, zullen je hongergevoel net zo goed de kop indrukken. We weten bijzonder weinig over bewerkte voedingsmiddelen die we telkens achteloos in het wagentje van de supermarkt gooien, en dat willen grote spelers in de voedingsindustrie ook graag zo houden. In haar recente boek ‘Swallow This: Serving up the Food Industry’s Darkest Secrets’ legt de Britse voedingsexperte Joanna Blythman het arsenaal additieven, bewaarmiddelen, kleurstoffen en andere  rotzooi in bewerkte voeding bloot. Zelfs je fruitslaatje of het eitje tussen je sandwich zijn volgens haar intensief onderzoek niet zo zuiver als ze lijken. Je denkt dat je weet wat je eet? Think again.

Weet jij dat je ‘verse’ fruitsla vruchten kan bevatten die maanden geleden bevroren in de voedingsfabriek zijn aangekomen, een zuurbad hebben gekregen of behandeld zijn met strooizout? Dat de houdbaarheid van die vers ogende fruitsla met enkele weken is verlengd door er een onzichtbare film over te leggen die mogelijk een suiker afkomstig van schaaldieren bevat?

De illusie van “de grote keuken”
Wat de voedingsindustrie ons volgens Blythman wil doen geloven, is dat wat in hun fabrieken gebeurt hetzelfde is als wat de hobbykok in zijn keuken doet, alleen op grotere schaal. Maar zowel het concept, de doelstellingen, het gedrag en de moraal van de voedingsbedrijven wijken extreem af van het kokkerellen in je keuken.

“Stel: u beslist een amandeltaart te maken”, geeft Blythman als voorbeeld. “Dan gaat u de ingrediënten verzamelen: bloem, boter, eieren, amandelen en suiker. Vervolgens volgt u het beproefde recept. Klaar. De techneut van de voedingsindustrie heeft een andere invalshoek en gaat anders tewerk. Die stelt zich volgende vragen. Welke alternatieve ingrediënten kan ik gebruiken om een amandeltaart te maken? Hoe vervang of reduceer ik het gebruik van dure ingrediënten als boter en amandelen? Hoe kan ik de hoeveelheid boter verminderen maar toch die botersmaak bewaren en tegelijk de toevoeging van goedkope vetten met een minderwaardig smaakprofiel maskeren?”.

En het gaat door: “Welke zoetstoffen kan ik toevoegen om het suikergehalte te verminderen, wat me meteen toelaat ‘met minder calorieën’ op het etiket te zetten? Hoeveel keren kan ik het overblijvende deeg na elke productielijn opnieuw gebruiken in de daaropvolgende? Welk bewaarmiddel kan ik toevoegen om de houdbaarheid van de taart te verlengen? Welk enzym houdt de laag amandelen langer sponzig? Welke onzichtbare eetbare film zal ik op de taart aanbrengen zodat de amandelen wekenlang krokant blijven? Kan ik een deel van de bloem vervangen door zetmeel, voor een volumineuzer resultaat? Zal ik eieren in poedervorm gebruiken, want dat kleeft minder aan het materiaal van de productielijn dan gepasteuriseerd vloeibaar ei? Kan ik een gemodificeerd eiwit gebruiken om de eieren helemaal te vervangen, of om vet na te bootsen?”.

Lees hier verder …

Mocht het artikel niet meer op de website van HLN.be staan dan kan je het ook bij ons opvragen.

One Comment on “De duistere geheimen van de voedingsindustrie

  1. Het lezen van de etiketten van de voedingsindustrie is niet alleen moeilijk vanwege de kleine lettertjes.
    Maar vooral door de onbegrijpelijke termen en het verhullend taalgebruik.
    Of ons leven hierdoor plezieriger of gezonder wordt betwijfel ik.

    Of hier een weg terug in te vinden is geloof ik niet meer.

    Bezorgde groet,

    Like

%d bloggers liken dit: